بالاخره اينجا هم بايد يه روزی تعطيل ميشد

حالا بخاطر وجود يه آدم مزاحم اين اتفاق زودتر افتاد

دوستان بهتره با بی زاگالی بسازن

کلی دلم گرفته بود، وقتی فکر میکنم، میبینم خدا داره خوب میچزونم، داره میچزونه تا دلم یه کم صاف بشه.

تنهایی برای سخت بود، تا اینکه تو تنهاییم پیداش کردم. تحویلم نمیگرفت. کلی حرف زدم، اونقدر پر چونگی کردم که خودم خسته شدم. ولی صدایی نمیشنیدم.

گریه ام گرفت، حالا که بعد از مدتها پیداش کرده بودم، هرچی بهش میگفتم، جوابی نمیداد. با گریه باهاش حرف میزدم. از خودم گفتم. بهش گفتم که من بدون اون چیزی ندارم. بهش گفتم که تنهایی خسته ام کرده. بهش اعتراف کردم که اشتباهات از من بوده و میدونم که اون داشت به من کمک میکرد. اما اون هیچی نمی گفت.

دور و برم تاریک بود. فقط بودنش رو احساس میکردم. به اون تنهایی، سکوت هم اضافه شد. دیگه داشتم احساس میکردم که رفته، فقط قسمش دادم، یادش آوردم که اینهایی که میگم چیزهایی هست که خودش به من یاد داده. آخه من بجز تکرار اونها کاری بلد نبودم.

تا اینکه آخر بهش با دلسردی گفتم: "باشه، تو هم ما رو ول کردی. باشه، به همین بی محلی هم راضیم. همینکه سیلی بهم نمیزنی لطف داری."

تا اینکه زد رو شونم، زد رو شونم و اشاره کرد به گوشهام. دیدم گوشهام پر شده از گناه. فهمیدم که همیشه جوابم رو میداده، من بودم که نمیشنیدم.

الان باز هم صداش رو نمیشنوم، اما میدونم هر بار که باهاش حرف میزنم جوابم رو میده.

شما هم گوشهاتون رو چک کنید، من که جواب گرفتم.

امروز موفق شدم يکبار ديگر سه گانه ماتريکس را ببينم با ذهنی آزاد از مشغله های جاری که روزانه در آن درگير هستيم امّا در ادامه دوست دارم نتيجه ای را که گرفتم با دوستانم به اشتراک بگذارم تا شايد با بحث و تبادل نظر به اصل و ريشه و آنچه که در نهان اين فيلم هاليوود نهفته است پی ببريم. آنچه که غيرقابل کتمان است، آن است که نمی توان اين تصور را داشت که هاليوود اين سه گانه را با اين هزينه سنگين تنها برای ايجاد سرگرمی ساخته باشد. در جهانی که اقتصاد و سياست به شکلی بسيار پيوسته در هم تنيده‌اند وهريک آنجا که لازم باشد حامی ديگری است اين امر محال ممکن می‌نمايد. پس هدف چه بوده است؟ آنچه که من از اين فيلم ديدم به طور بسيار خلاصه شده چنين بود: برنامه ماتريکس(غالب-ماتريس-آرايه-رحم و ...) حاضر شد تا در صورتی که نئو(منجی)، bug موجود در ماتريکس را حل کند زايون(شهر صهيون-شهری در جوار کوه صهيون واقع است) را نابود نکند و با زايون صلح کند. در واقع ماتريکس که موجوديت غالب جهان است، همچنان که امروزه مسيحيت چنين وضعيتی دارد و زايون و مردم شهر زايون را بنی‌اسرائيل و فرزندان يعقوب بدانيم -آنچنانکه در قسمتی از فيلم از نئو خواسته شد که فرزندش يعقوب را حفظ کند- پيامی که فيلم برای مسيحيان دارد آن است که بدانيد برای موفقيت می‌بايست با صهيونيسم که تنها حقيقت جهان است متحد شويد تا bug ها و ايردات و شرارت ها را از ميان برداريم امروزه برای همگان مشخص است که منظور غرب از شرارت چيست. اسلام که در اين فيلم Smith نشان دهنده آن بود در درون ماتريکس کم‌کم دارد همه جا را می‌گيرد و جمعيت مسيحيت که جمعيت غالب جهان است بر طبق آمارهای موجود در دهه آينده جای خود را به جمعيت مسلمين می‌دهد و  برای مقابله با آن می‌بايست از منجی زايون کمک گرفت -همانطور که در فيلم برنامه ماتريکس انجام داد- و اين دقيقاً همان ايدئولوژی مسيحيت صهيونيست است که اخيراً پيروان زيادی هم پيدا کرده است. ببخشيد که کمی طولانی شد .

به اميد ظهور منجی حقيقی مهدی موعود

خدايا ما را از منتظران حقيقی او قرار بده

آورده اند که در حدود چندصد سال پيش، پدرپدرپدر بزرگ "اکبر+اژدر+طغرل" لوکوموتيو ران بوده است. بله، تعجب نکنيد: لوکوموتيوران.

عکس زير، وضعيت لوکوموتيو نامبرده پس از لايي کشيدن ميان يک قطار باری و يک قطار مسافربری را نشان می دهد.

در ضمن سيستم نظرخواهی بنابر دستور مدير وبلاگ غير فعال شده، تا به خواهرها و مادرها توهين نشود.

وقتی یه زاگال عصبانی بشه، دیگه کسی جلو دارش نیست. فقط میخواد خین و خین ریزی راه بندازه. یا سعی میکنه با کمربند سیاه و کبود کنه.

وقتی یه زاگال احساساتی میشه، فقط به گُل فکر میکنه. دایم معشوقه رو پشت گُل احساس میکنه و سعی میکنه گُلها رو کنار بزنه تا صورتش رو ببینه، اما این گُلهای لعنتی مگه کنار میرن.

وقتی یه زاگال خوابش میاد، فقط به متکا و لاحاف فکر میکنه، شده به زور اسلحه، متکا و لاحاف جور میکنه و میخوابه. اما تا چراغها خاموش میشه، بقیه زاگالها شروع میکنن به خندیدن و نمیذارن بخوابه.

وقتی یه زاگال دستشویی اش میگیره، دیگه همه چیز رو زرد میبنه، چشمهاش باد میکنه و نفس میگیره، خدا نکنه یه زاگال دیگه بفهمه این چشه. اونقدر جک تعریف میکنه تا ...

وقتی یه زاگال امتحان داره، هیچکس نباید دور و برش پیدا بشه. میشینه، تمرکز میگیره، کتاب رو باز میکنه و شروع میکنه به درس خوندن. اما اگه فقط دماغش بخواره، تا مچ دستشو میکنه تو دماغش، تا خون نیاد ول نمیکنه. (این مربوط به زاگالهای قدیمی میشد، ما اینجوری نیستیم. باور کن راست میگم)

وقتی یه زاگال میره خواستگاری، در جواب اینکه "دخترم حق طلاق میخواد" میگه "بیشین بینیم بابا" چون میدونه این تنها چیزی هستش که برای مردها باقی مونده و با تمام وجود داد میزنه که "انرژی هسته ای حق مسلم ماست".

وقتی یه زاگال وبلاگ نویسی میکنه، نه تنها به خودش فکر میکنه، بلکه به دوستانش هم فکر میکنه، واسه همین سعی میکنه تلفیقی از لطافت، دین، شوخی رو کنار هم جمع کنه، اما یه نفهمی به اسم روشنفکر پیدا میشه که میشینه رو صندلی و  ... میزنه به وبلاگ. اما بنده خدا نمیدونه ما رو صندلی آدامس چسبونده بودیم. (اگه میسوزه یه کم روش آب بپاچ!)

داداش (شایدم آبجی)، چی خیال کردی، به هرکسی که نمیگن زاگال. ما اینیم

منبع: بازتاب

·   بابا جون چه تبریکی ، چه عیدی ، بابا ولش کن  . اصلا تو خونه ما به عید به چشم یه تعطیلات زیادی نگاه می کنند  ... شرط می بندم که بابام تو دلش داره اجداد اون کسانی که بساط عید رو ، راه انداختن مورد نوازش قرار میده ... حتما می گن تو سرشون بخوره حالا آجیل و لباس رومی پیچونم ، پونزده روز این توله هامو چجوری مشغول کنم ...آخه یکی نیست بگه این همه تعطیلی به چه درد دانش آموزا می خوره ...ننه بابای گور به گوریشون پولدار باشند که میرن سفرو از حالوهوای مدرسه میان بیرون و اگر ... باشن باید تو خونه جون بدن تا نوروز تموم بشه و دوباره به تنها مرکز تفریح سالمشون که همون مدرسه فلان  باشه برگردن ... بعد نامه میدن که آقا چرا توله هات دارن تو مدرسه قرتک میندازن منم میگم نکه خونه ما خیلی تر تمیزه قرتک بازیهاشونو میارن طویله ... ببخشیدمیارن مدرسه ...

صحبتای بالا با یه مقدارسانسور و چند بار مرورشده ، صحبتای خودمونی یکی از دوستای قدیمی بود که اتفاقی تو اتوبوس دیدمش ، البته چند تا فحش فانوس به بعضی هم می داد که چون مطمئن بودم از سر فشاره ، کامل سانسور کردم.

اين شعر رو برای دوستانی مينويسم که جديدا به جمع متاهلين پيوسته اند و ديگه مجرد ها رو آدم حساب نميکنند و خلاصه خيلی بی مرامی دارن طی ميکنن. باشه... ما هم بالاخره يه خدايی داريم که باهاش حرف بزنيم...

روز    وصل   دوستداران    ياد   باد          ياد  باد  آن  روزگاران٬‌  ياد  باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت          بانگ نوش  شاد خواران ياد باد

گرچه     ياران     فارغند  از ياد من          از من  ايشان را هزاران ياد باد

مبتلا    گشتم   در   اين  بند  و بلا          کوشش آن حق گزاران ياد باد

گرچه صد رودست در چشمم مدام          زنده  رود  باغ  کاران  ياد   باد

راز  حافظ  بعد  از  اين  ناگفته  ماند          ای   دريغا  راز  داران  ياد  باد

و ديگه اينکه٬ بعضيا يادشون رفته که سه سال پيش٬ همين روزا٬ همين شبا چه خبر بوده؟ دنيا همينه٬ اگه منم يادم نره که هيچی ديگه... باشه سعی ميکنم يادم بره...

مرد راهنما، در حال توضيح دادن شکل های روی ديوارهای تخت جمشيد بود.

من ايستاده بودم و گوش می کردم. در ميان جمع ما از کشورهای مختلفی بودند، يکی در آمريکا استاد بود، ديگری از موسسه ی تحقيقاتی در آلمان آمده بود، يک سری در هلند محقق بودند ... خلاصه همه تيپی بودند.

راهنما برای هر کدام از شکل ها توضيحی داشت. شکل حکاکی شده مربوط به اقوام مختلف بود که از مناطق مختلف دنيا برای اهدا کردن هديه به پادشاه ايران آمده بودند. راهنما به انگليسی گفت: اين ها از ايتاليا برای دادن هديه آمده اند.

استادی که از سيسيل آمده بود خنديد، خنديدنی. شايد به اين می خنديد که چطور يک سری از ايتاليا به ايران آمده اند و اينچنين درحالت تعظيم کرده به ايرانی ها هديه می دهند!!

بدجوری سرافکنده شدم. به پدران و نياکانمان فکر می کردم در دو سه هزار سال پيش دارای آنچنان تمدن عظيمی بوده اند که از همه جای دنيا برای ادای احترام به ايران می آمدند. به وضعيت خودم و جامعه ام در حال حاضر می انديشيدم، که برای گرفتن ويزا و فرار کردن از ايران در سفارت خانه های آنان التماس ها می کنيم که بلکه ويزايمان دهند و برويم...

سر به زير، شرمنده و ناراحت از اين وضع، دور شدم...

آيا می شود روزی برسد که ايرانی به اقتدار و عظمت سالهای دور برسد؟!...